Embed

YALNIZLIK BENİM ESKİ SEVGİLİM

Diyorum ki belki de benim hayatım bundan sonra böyle sürüp gidecek. Tıpkı geçen gün annemin dediği gibi: “Ölümü bekler gibi yaşıyorum.”

Hayallerim vardı benim de elbet fakat artık kuramıyorum. İçimdeki o neşeli beni öldürdüm sanırım. Hoş ben mi öldürdüm yoksa katline ferman mı verildi onu da bilmiyorum. Tüm değer yargılarım altüst, mazi kalbimde bir yara…

Nedir bunca insanı bu hayata bağlayan? Sorduğum zaman kimi aşk diyor, kimi sevgi, kimi çocuğum diyor, kimi ailem, kimi işim diyor, kimi kariyerim, kimi güvenmek diyor, kimi vefa…

Bunların hepsini yitirdim. Neye tutunacağım?

Küçük mutluluklar, küçük cümleler, küçük anlar yaşadığım. Bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar arkadaşımla öylesine günler yaşıyorum şimdi yeni evimde. Bu yeni ev de ayrı bir üzerime geliyor. Bilemedim hala iyi mi ettim kötü mü ettim.

Buradan bir tavsiye alıp başını uzak diyarlara gitmek isteyenlere:  “Eğer kafanızdaki sayıklamalarla gidecekseniz, evinizin banyosuna da gitseniz hiçbir şey değişmiyor. Susturabiliyorsanız ruhunuzun iç çekişmelerini gidin, ama susmuyorsa kalbinizin hıçkırıkları oturun oturduğunuz yerde.”

Yalnızlığa sığındırdım kendimi. Yalnızlık ki benim imtihanım. Şimdi ya bu sınavdan geçeceğiz ya da kalacağız. Geçmekte fayda var; her insan yalnızdır zira!

Yorum Yaz
Bu içeriği paylaşın!
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !